**باید یک راه تازه ای پیدا کنم .  یک جایی چیزی بنا کنم .

از آن خودم .

من با هیچ رشد کردم....

من خیلی از وقتهای زندگی ام را با هیچ  سپری کرده ام ولی به آن وابسته نشده ام   .

باید یک جایی یک چیزی بنا کنم که از خودم شروع شود .

و هر چیزی که  هم سطح و تراز و هم اشتیاق و هم هوای من است در آن جای دهم .

بایدش را می دانم

اما چطورش نه !

داشتم جناس میزدم  بین خواب و خیال تو و خال روی گردنم ....

مراقب بودم اغراق نکنم تشبیه و کنایه نزنم که رنجیده خاطر شوی....

به دنبال بک استعاره مناسب برای جنس صدایت .....

که تشخیص را تلاطم هورمون های زنانه ام  دادم!

دلخوش می شوم که دلتنگی نیست

گنجشک کوچولو نزدیک هد هد شد چشماشو به پراش چسبوند !

بهش گفت کمکم کن می خوام برم از این باغ نمی خوام دیگه هیچ کنجشکی و ببینم می خوام برم به سرزمین کبک ها....

                                                                            مونا

تحلیل....

فرافکنی یعنی چیزی را که خودمان باید زندگیش کنیم در دیگران کنیم.فرد مورد فرافکنی قرارگرفته از فشار توقعات فرد فرافکنی کننده ازار می بیند و نمی تواند ازاد باشد.فرافکنی را برمیگردانیم به سوی خود تا بتوانیم بخش های پنهان خود را ببینیم.
احتمالا فرافکنی به مردانی که از قدرت بیان خوب برخوردارند صورت می پذیرد.مردانی که از کلمات خوب استفاده می کنند و این قدرت را دارند که عقاید خود را به گونه ای شیوا بیان کنند هدف ایده الی برای فرافکنی انیموس اند.در این هنگام مرد عزیزتر از جان می شود و زن از اینکه مرد چون پروانه ای عاشق به دور شمع وجود او بچرخد کاملا راضی و خوشنود است.به این ترتیب زن قدرت خلاقه ی خود را از دست داده و ان را در وجود مرد می جوید.
مردی که در معرض چنین فرافکنی قرار می گیرد اغلب ارزشی برای ان قائل نیست.

فرافکنی منفی از رگ گردن به ما نزدیک تر است مردی که زمانی جذاب و با شکوه به نظر می رسید به سهولت می تواند فردی سرد و سهمگین تلقی شود.فرافکنی مثبت زمانی از بین می رود که اشنایی رابطه را در معرض میزان درست و صحیحی از واقعیت قرار می دهد و فرافکنی منفی درست در همین لحظه اماده است تا جای ان را بگیرد.مردی که زمانی بسیار ارزشمند بود حال بی ارزش می شود . کسی که زمانی قهرمان به نظر می رسید حال بدل به شیطانی می شود که مسئول تمام ناکامی های زن در عشق و احساس تحقیرشدگی اوست.

 منبع  وبلاگ مکتب زوریخ

  رخداد پارادوکسیکال غریب ایست. توجیهی ندارد که منشا قدرتش چیست!

گاهی می نوازد گاهی می تازد و خم به ابرو نمی اورید زیر بار سنگینش...یک طرف خودتانید که اسطوره دنیای خودتان شده اید .....ان طرفش خودتانید که شکننده و ظریف و نحیفید ...

....گاه حس نوازش غرور است گاه  خورد کننده روح..

چون باد و  برگ پاییزی بر شاخه درخت....

عشق می تواند شما را خورد کند ...زخمی کند ...عشق همه چیز نیست اما  همه محیط انسان را در بر می گیرد .

...تمامیِ ان  بیرونی نیست درون شماست !خود شمایید نه دیگری!نه محبوب نه معشوق این خوده شمایی که می نویسید

قلبتان گرم میشود ....تپنده تر از قبل

شما را به سمت نور شمع و نوای موسیقی که اشک از گوشه چشم شما جاری می کند ...

تو کیستی که من این گونه بی تو بیتابم؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

تو چیستی،

که من از موج هر تبسم تو.

بسان قایق، سرگشته ، روی گردابم !

همه این ها در درون شماست و به دنبال خودِ شمای  که در پوست خود نمی گنجید ...بشکافید نو شوید خوش بدرخشید....